Թարգմանությւոն

Ժոզեն և Արքայդուստրը

 

Жил-был добрый малый по имени Жозе. Он был очень любознательный и мечтал объездить все страны. Вот однажды, сев на своего верного коня, он поехал искать по белу свету счастья и новых приключений.

Ехал он, ехал, и вдруг повстречал группу солдат, которые тотчас окружили его и собрались арестовать.

— Но я же ничего плохого не сделал, — возразил Жозе.

— Ты похож на шпиона, а кроме того, нам нужны люди на строительство дорог.

— Но я не хочу строить дороги бесплатно!

— Заключенные не получают денег, — с достоинством изрекли солдаты.

И когда Жозе попытался вновь возразить, они схватили его и посадили в темницу. А поскольку он продолжал возмущаться, они лишили его еды и питья.

А у короля той страны, куда попал бедный Жозе, была дочь. И была она неотразимо красива и необычайно добра. Узнав про бедного чужестранца, заточенного в темницу, она взяла корзиночку, полную вкусных вещей, и поспешила к нему на помощь. А темница в том государстве была полна заключенных, которых каждый день казнили. Король той страны был очень ленив. Целыми днями он играл в мяч и разгадывал кроссворды.

Вскоре в королевстве не осталось ни одного нерешенного ребуса, и король очень скучал от безделья. Чтобы улучшить себе настроение, он развлекался тем, что расстреливал часть заключенных и приказывал солдатам набирать новых.

Принцесса каждый день приносила Жозе вкусную еду, и они полюбили друг друга. Солдаты уже привыкли к этому и беспрепятственно впускали ее в темницу.

Однажды один из солдат заметил:

— Сдается мне, что наша принцесса влюбилась в Жозе.

— Да, — ответил второй, — это была бы неплохая парочка, если бы завтра не наступал его черед быть расстрелянным.

Принцесса услышала это и сказала своему возлюбленному:

— Не волнуйся, я что-нибудь придумаю.

На следующий день король встал особенно не в настроении и решил повеселить себя расстрелом Жозе.

Принцесса побежала к возлюбленному и что-то прошептала ему на ухо.

Солдаты взяли юношу и привели его к королю.

— Подожди, папа, — вмешалась принцесса, — если он загадает тебе загадку, которую ты не сможешь разгадать, ты сохранишь ему жизнь?

— Конечно, — согласился король, — почему бы и нет? — И он приготовился слушать.

— Что, Ваше Величество, — спросил Жозе, — сначала ходит на четырех ногах, потом на двух и, наконец, на трех ногах?

Король задумался, но сколько он ни старался, не мог придумать ответ.

— Ну хорошо! — сдался он. — Я сохраню тебе жизнь, но ответь мне поскорее, что же это такое?

— Это очень просто: это вы. Ваше Величество. Когда вы были малюткой, вы ползали на руках и ногах, когда вы выросли, то стали ходить на двух ногах. А когда вы станете старым, то возьмете в руки трость, и это будет ваша третья нога. Ну, прав я? Сначала на четырех, затем на двух, а в конце на трех ногах.

Король был поражен простотой ответа.

— Ты, должно быть, очень умен, — сказал он юноше, — раз сумел меня обхитрить. Бери в жены мою дочь и живи с ней счастливо.

В честь молодых был устроен пышный пир, и на радостях выпустили из темницы всех заключенных. Прошло несколько месяцев, и Жозе вновь захотелось повидать мир. Он оделся в свою старую одежду, вывел из конюшни своего пегого коня и поехал домой. Приехав в родное селение, он очень обрадовался, увидев отца и мать. За разговорами прошел день и ночь, а наутро Жозе вместе с братьями отправился косить в поле. К полудню они устали и сели в тенечке пообедать. Вдруг они услышали звук горнов и увидели золотую карету, мчавшуюся прямо по направлению к ним. За каретой шло целое войско солдат в парадных мундирах, с барабанами и горнами в руках. Родственники Жозе очень испугались, а он только улыбнулся и сказал:

— Не волнуйтесь, это моя жена привезла мне завтрак!

 

 

 

Լինում է չի լինում Ժոզե անունով մի բարի տղա։ Նա շատ հետքրքրասեր էր և երազում էր շրջել բոլոր երկրներով։ Մի օր, նստելով իր հավատարիմ ձիու վրա, նա գնաց փնտրելու ողջ աշխարհոմի երջանկություն և նոր արկածներ։ Քիչ գնաց, թե շատ գնաց, հանկարծ  տեսավ զինվորների մի խումբ, որը անմիջապես շրջապատեց նրան և պատրաստվում էր ձեռբակալել։

  • Բայց ես ոչ մի վատ բան չեմ արել, — առարկեց Ժոզեն։
  • Դու նման ես լրտեսի, բացի դրանից, մեզ հարկավոր են մարդիկ ճանապրհը վերանորոգելու համար։
  • Բայց ես չեմ ուզում վերանորոգել ճանապարհը անվճար։
  • Բանտարկյալները փող չեն ստանում, – արժանապտվությամբ արտասանեցին զինվորները։

Երբ Ժոզեն փորձում էր նորից հակաճառել, նրանք բռնեցին նրան և բանտարկեցին։ Եվ քանի որ նա շարունակեց ըմբոստանալ, նրան զրկեցին ջրից  և ուտելիքից։

Իսկ այդ երկրի թագավորը, ուր ընկել էր խեղճ Ժոզեն, ուներ մի աղջիկ։ Նա աննման գեղեցիկ էր և անսովոր բարի։ Իմանալով խեղճ բանտարկված օտարերկրացու մասին, նա վերցրեց մի զամբյուղ լի քաղցրավենիքներով և շտապեց օգնոււթյան։ Իսկ այդ երկրի բանտը լիքն էր բանտարկյալներով, որոնց ամեն օր մահապատժի էին ենթարկում։ Երկրի թագավորը շատ ալարկոտ էր։ Ամբողջ օրը նա կամ գնդակով էր խաղում կամ խաչբառ էր լուծում։ Շուտով թագավորությունում ոչ մի չլուծված խաչբառ չմնաց, և թագավորը պարապությունից չգիտեր ինցչ անել։ Տրամդրությունը բարձացնելու համար, նա զբաղվում էր բանտարկյալների մի մասի գնդակահարությամբ և հրամայում էր զինվորներին նոր բանտարկյալներ հավաքագրել։ Արքայադուսրը Ժոզեին ամեն օր համով ուտելիքներ էր բերում, և նրանք սիրահարվեցին։ Զինվորները արդեն սովոր էին դրան և հեշտությամբ թողնում էին նրան մտնել բանտ։

Մի օր զինվորներից մեկը նկատեց․

  • Այդպես եմ հասկանում, որ մեր արքայադուստրը սիրահարվել է Ժոզեին։
  • Այո, — պատասխանեց երկրորդը,— իրենցից վատ զույգ դուրս չէր գա, եթե վաղը գնդակահրելու օրը չլիներ։

Արքայադուրստրը լսեց դա և ասաց իր սիրեցյալին։

  • Մի անհանգստացիր, ես ինչ-որ բան կմտածեմ։

Հաջորդ օրը թագավորը անտրամադիր էր և որոշեց տրամտրությունը բարձացնել Ժոզեին գնդակահարելով։ Արքայադուստրը վազեց սիրեցյալի մոտ և ինչ-որ բան շշնջաց ականջին։ Զիվորները բռնեցին երիտասարդին և բերեցին թագավորի մոտ։

  • Սպասիր հայրիկ, — մեջամտեց արքայադուստրը, — եթե նա քեզ հանելուկ ասի, որը դու չկարողանաս լուծել, դու նրան չե՞ս սպանի։
  • Իհարկե, — համաձայվեց թագավորը¸ — ինչո՞ւ ոչ ,— և նա պատրաստվեց լսելուն։
  • Այն ի՞նչն է, թագավորն ապրած կենա, — հարցրեց Ժոզեն, — որ սկբում քայլում է չորս ոտքով, հետո երկու և վերջապես երեք ոտքով։

Թագավորը մտածեց, բայց ինչքան էլ նա տանջվեց, չկարողացավ պատասխանել։

  • ԴԵ լավ, — հանձնվեց նա։ — Ես քեզ չեմ սպանի, միայն թե ասա, ո՞րն է պատասխանը։
  • Դա շատ հեշտ է։ Դա դու՛ք եք, թագավորն ապրած կենա։ Դուք, երբ փոքր էիք, սողում էիք ոտքերի և ձեռքերի վրա, երբ մեծացաք սկսեցիք քայլել երուկ ոտքով, իսկ երբ ծերանաք կսկսեք փայտով քայլել, և դա կլինի ձեր երրորդ ոտքը։ Դե, ճի՞շտ եմ ես։ Սկզբում չորս ոտքով, հետո երկու ոտքով, և վերջում երեք ոտքով։

Թագավորը զարմացավ պատասխանի հաշտությամբ։

  • Դու պետք է լինես շատ խելացի, — ասաց նա երիտասարդին, — եթե կարողացար ինձ խորամանկել: Կնության առ իմ աղջկան և ապրիր երջանիկ։

Նորապսկաների պատվին մեծ տոնախբություն կազմակերպվեց և ուրախությունից ազատեցին բոլոր բանտարկյալներին։ Անցավ մի քանի ամիս, և Ժոզեն նորից ուզեց աշխարհ տեսնել։ Նա հագավ իր հին հագուստը, ագարկաից դուրս հանեց ձիուն և գնաց տուն։ Եկավ իր հայրենիք, նա շատ ուրախացավ, տեսնելով հորը և մորը։ Զրույցներով անցավ օր և գիշեր, իսկ առավոտյան Ժոզեն իր եղբայրների հետ գնաց խոտ հնձելու։ Կեսօրին նրանք հոգնեցին, ստվերում նստեցին և ճաշեցին։ Հանկարծ նրանք լսեցին շեփորների ձայնը և տեսան ոսկե կառք, որը սլանում էր ուղիղ դեպի իրենց։ Կառքի հետևից գալիս էր մի ամբողջ բանակ տոնական հանդերձանքով, դհոլներով և շեփորներով։ Ժոզեի բարեկամները շատ վախեցան, իսկ նա միայն ժպտաց և ասաց․

  • Մի անհանգստացեք, դա իմ կինն է ինձ նախաճաշ բերել։

 

 

 

 

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s